Dlaczego brak? Po prostu...
Brak sił
Brak nadziei
Brak sensu
Brak wiary
Brak natchnienia

brak...    brak...    brak...    brak...

Jakiś czas temu zdecydowałam, że nie pojadę na obóz zimowy. I podtrzymuję to.
Jednak kolejny kurs również stoi pod znakiem zapytania.

No cóż, marzenia się czasem spełniają
Nawet takie...

Chociaż znając życie i moje szczęście wszystko okaże się emm... "bezpieczne"
Heh, nie umiem nawet dobrać odpowiednich słów.
Ale tak, chcę aby to było poważne. Chociaż miejsce nie jest szczególne.
Dlaczego inni "znikają" z błahych powodów a ja jestem nadal, mimo wszystko?
Przecież byłoby łatwiej. Wszystkim

WSZYSTKIM

Cóż, po Świętach, a więc i po Nowym Roku będzie trzeba podreptać do przychodni, pstryknąć kilka fotek, może nawet kilka innych badań zrobić...
Po co? Po to by były. Ja i bez nich wszystko wiem.

Nie chcę być tylko na chwilę, tylko od czasu do czasu... Nie chcę się narzucać, zadawać trudnych pytań, przeszkadzać.

Nie chcę też zniknąć gdy będę potrzebna. Tylko że nie jestem...

Cholera, co raz więcej sprzeczności we mnie.

Tęsknię, potrzebuję, boję się, chcę zniknąć, boję się, ufam, nie chcę zostawiać, nie chcę przeszkadzać, chcę spać...

...już zawsze.

Niestety tego osiągnąć się nie da...

Coś innego...

"Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci - zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc. "         — Halina Poświatowska   (Opowieść dla przyjaciela)